ز دلم دست برداريد كه خون مي ريزد                             قطره قطره دلم از ديده برون مي ريزد

كنم از درد دل از تربت هخامنشي                              از لحد بر سر آن سلسله خون ميريزد

آبرو و شرف و عزت ايران قديم                                نكبت و ذلت ايران كنوني مي ريزد

مكن ايراني امروز به فرهاد قياس                            شرف ليدر احزاب جنون مي ريزد

نكبت و ذلت و بدبختي و آثار زوال                         از سر و پيكر ما مردم دون مي ريزد

برج ايفل ز صناديد گل و گلوا گل *            بر سر مقبره ناپلئون مي ريزد

تخت جمشيد ز بي حسي ما بر سر جم                        خشت با سرزنش از سقف و ستون مي ريزد

در مداين كه سلاطين همه ماتم زده اند                    تسليت از فلك بوقلمون ميريزد

پرده ماتم شاهان سلف عشقي ديد                          كه آنچه در پرده بد از پرده برون مي ريزد

* ( گل=نژاد فرانسويان )

اكنون كه مرا وضع وطن در نظر آمد                بينم كه زني با كفن از قبر در آمد

سر از خاك بدر كرد                    بر اطراف نظر كرد

ناگهان چگويم كه چون شد                     شيون از درونش برون شد

خسرو دخت با اندامی زیبا و باشکوه در ايوان باشكوه مدائن در بغداد شروع به سخن با ملت ايران ميكند :‌

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                           اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

اي مردم چون مرده استاده ايران                        من دختر كسرايم و شهزاده ايران  

ملك زاده ديرين                             جگر گوشه شيرين

غصه شما قوم رنجور                           مرده ام برون كرد ز گور

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                            اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

در عهد من اين خطه ( بغداد ) چون فردوس برين بود                            اي قوم به يزدان قسم اين ملك نه اين بود

چه شد گردان ايران ؟                        جوانمردان ايران ؟

تاجدار خسرو كجايي ؟‌                              يك نظر بر ايران نمايي

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                             اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

هان اي پدر تا جور غمزده خسرو                   خيز از لحد و باخبر كشور خود شو  

سراي همه گور است                  همه اهل قبور است

مرده برون از مزارند                 زنده و زندگي ندارند

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                          اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

اجداد من از تاجوران كي و ساسان                    ريزند و به سر خاك غم از ماتم ايران  

همه در غم و افسوس                                           مصيبت زده سيروس ( كوروش بزرگ )

داريوش بر سر زنان است                  در عزا انوشيروان است

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                   اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

دستي بسر از مويه همي برزده شيرين                   و آنگاه دگر دستش بلند است به نفرين

كه اي اولاد نا اهل                       به ننگ آلوده از جهل

شرمي از بزرگان و اجداد                  شرمتان پس از ما زنان باد

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                      اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

اي داد اگر من سرم از شرم بزير است                            شرم من از ارواح سلاطين اسير است

كه بودند به بندم                          كنون طعنه زنندم

كه اي اسير تو ما سلاطين                          حال اسارت ملك خود بين  

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                          اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

چين تا به رمم بود مسخر چو بمردم                 نصف كره خاك بر اسلاف سپردم

كنون رفته به غارت                  گرفتار اسارت

حيف از اين جهانگير اقليم                 نك نماند از صد كيش نيم

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                       اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

سپس انوشيروان دادگر سازنده ايوان باشكوه مدائن در عراق كنوني وارد مي شود و سخن را آغاز ميكند

اي واي كه ويران شد اين مملكت پير                              كش روي زمين كشور خون خواندي و شمشير

به نيروي دليران                           مهين بيرق ايران  

بد بلند در و درچين                      سرفراز ملك سلاطين

اين خرابه قبرستان نه ايران ماست                      اين خرابه ايران نيست ايران كجاست ؟‌

سپس خسروپرويز ساساني نيز وارد مي شود و چنين سخن ميگويد :

معلوم نيست مرده يا آنكه زنده ايد                                         اي قوم خواجه ايد شما يا كه بنده ايد ؟

اين زندگاني است شما ميكنيد يا مرگ ؟                                    زين زندگاني به است براي چه زنده ايد ؟

اجدادتان به حال شما گريه ميكنند                                     كزچه ميانه ملل اسباب خنده ايد ؟

ايراني از قديم مهين بود و سربلند                                          آيا چه گشته است شما را سرفكنده ؟

جانش به لب رسيد ز دست شما مگر                                 دل از نگهداري اين ملك كنده ايد ؟

شاهزاده شيرين همسر خسرو به كنارش مي آيد و با لحني دردناك چنين ميگويد :

 اي خاك پاك ايران زمين                                      ايران اي حجله گاه شيرين

كو تاج و تخت و نگين                              دربارگه شوهر من

اي ايران اي خاك عالمي بر سر من                   كو آن سرداران قشوني

همه با تيغ و دست خوني                                  و آن سپاه ميليون ميليوني

ايران اي مهد و مفخر من                                                 اي ايران اي خاك عالمي بر سر من

كو خسروان عالم گيرت                                   كو چون بوذرجمهر وزيرت

قيصر بد كمترين اسپرت                                     اي حجله و اي بستر من

اي ايران اي خاك عالمي بر سر من                        شد دربار انوشيروان

مدائن مهد ساسانيان                                    سيه پوش عزاي ايران

بسان جامه اي در بر من                                                   اي ايران اي خاك عالمي بر سر من

جهانگيران ايران يكسر                                     اندر مصيبت اين كشور

چون من خاك ريزند بر سر                                      هريك گويند كو كشور من

اي ايران اي خاك عالمي بر سر من                  اي ويرانه نشين ايراني

ياد از عهد گيتي ستاني                                           آن يك زمان اينهم زماني

چه شد خسرو همسر من                                                         اي ايران اي خاك عالمي بر سر من

من شيرين عروس ايرانم                                عروس انوشيروانم

من ملكه اين سامانم                                          كو آن زينت و زيور من

اي ايران اي خاك عالمي بر سر من                                اين قبر ساسانيان است

مزار انوشيروان است                                                        لشگر گه عالمگيران است

خاك در گهش افسر من                                                             اي ايران اي خاك عالمي بر سر من

با چه رويي دگر زنده ايد ؟                                               از روي من ني شرمنده ايد ؟‌

زير پاي خصم افكنده ايد                                          استخوانهاي پيكر من

اي ايران اي خاك عالمي بر سر من                                  من در اين مملكت عروسم

من عروس پور سيروسم ( كوروش )                                 من بر شاهنشاهان ناموسم

آن بودم اين شد آخر من                                                            اي ايران اي خاك عالمي بر سر من

اي كاش اينهمه سلاطين                                         به زرتشت منزه آئين

درودي به آئين پيشين                                          فرستند و بر رهبر من

اي ايران اي خاك عالمي بر سر من

سپس همه بزرگان و شاهنشاهان ايران دست به روي آسمان بلند ميكنند و اين چنين يكپارچه نيايش ميكنند :‌

حيف از آب و خاك زرتشت  

آب و خاكي كه يك وجب ويراني                   در آن نبوده هيچ عصر و زماني

آب و خاكي كه مهد عزت دنياست                    پروده دست و مزد شمشير ماست

اكنون چنان روي به ويراني نموده                   كه كس نگويد اين ويرانه ايران بوده

اي پيغمبر آسماني - زرتشت تو بر ايران و ايران - پيك نهاني زرتشت دست به دامان پاك تو - حقيقت يزدان - سر به پوزش نهيم بر خاك تو سعادت ايران

پژوهش و گردآوری از ارشام پارسی ,  برداشت این جستار با ذکر نام و آدرس پایگاه آزاد است