سروده های ملی ایران گهواره تمدن و فرهنگ

سروده های ملی ايران زمين

صفحه 1 2 3 4 5

بخوانیم این جمله در گوش باد چو ایران نباشد تن من مباد

Iran plateau Pan iranism Balocistan Turkey kurdistan Iraq Kurdistan Azerbaijan Tajikistan Turkmenistan Uzbekistan Armenia Georgia Afghanistan Daghistan فلات ایران و سرزمینها و اقوام ایرانی راه پان ایرانیسم

جانم به فدای 17 شهر قفقاز

باز خواهد گشت قفقاز ما از برای بازگشتش جان کنیم فدا

افتخار ما ، مرز آسیا باز گردد باز سرزمین ما

ایرانیان ! ای برادران ! ترکمنچای داده قفقاز دست دشمنان

با خون بشوی این عهد شوم تا که برگردد این مرز و بوم

بعد از خدای ایران ، به ما دارد امید ، باز گردد قفقاز ما

ایران نو با نظم نو از بهر قفقازت پیش رو

قفقاز ما ! شادان بزی سر بیاد این زمانت دور بندگی

چشم وطن بسوی توست ایرانیان را آرزوی توست

قفقاز ما ! آماده مان تا که گردد ایران زنو برتر از جهان

تا رهاندت ازبندگی یا برایت مرگ یا زندگی !

در ستايش بابک خرم دين

بابک دست هايش
بسته بود از پشت
اما مشت
جامه اش از جنس خون و
جام اش از خمخانه زرتشت
خسته تن- جان در خطر- آزرده دل- خاموش
مهر را در سينه مى پرورد
كينه را در خويشتن مى كشت
ارغوان ديدگانش
با شفق ها و شقايق هاى ميهن
گفتگو مى كرد
تيرباران نگاهش بارگاه معتصم را
زير و رو مى كرد
دل
به فرمان دليرى داشت
ترس را
بى آبرو مى كرد
اهرمن
از خشم مى لرزيد
دژ دل و دژ خو و دژ آهنگ
بانگ زد، با واژه هائى زشت و بى فرهنگ...
اى سگ، اى زنديق
كام ات چيست؟
اى موالى اى عجم
سوداى خام ات چيست؟
پس چرا از ما نمى ترسى؟
پس چرا بر خود نمى لرزى؟
بابك اما
رأى ديگر داشت
كشتى ى انديشه در درياى ديگر داشت
در نگاهش مرگ آسان مى نمود اما
زندگى در ذهن او معناى ديگر داشت
زير لب
نجواى ديگر داشت
زنده بايد بود و شادى كرد
مام بوم خويش را بايد نگهبان بود
با پيام راستى
با مردمان بايست رادى كرد
اهرمن فرياد زد
افشين
چه مى گويد؟
و افشين- آه افشين- واى افشين
آن گنهكار پريشان روزگار شرمسار از برگ برگ خونى ى تاريخ
آن همان آكنده از هر گند
آن همان بى ريشه بى پيوند
شرمسار از كرده خود-
سر به زير افكند
اهرمن با تيزخندى گفت
البابك هراسانا؟
و بابك آن گو نستوه
آن ستوه سبلان كوه
آن اسطوره بيگانه با اندوه
آن آئينه دار مزدك و مانى
آن دلخسته از تزوير و نيرنگ مسلمانى
چشم در چشم ستم فرياد زد
بسيار آسانا!!
اهرمن فرياد زد
جلاد...
و آن دژخيم...
همان آينه دار مكتب بيداد
با يك ضربه از پهلو
چنان زد تا كه خون فواره زد از مقطع بازو
تهمدل درهم كشيد ابرو
سهمدل خر خنده زد بر او
آسمان كى مى برد از ياد
آندمى كه شيون شمشيرها
پيچيد در بغداد
و بابك- آه بابك- باز هم بابك
تا نبيند اهرمن سرخى ى او را زرد
تا نخواند از نگاهش درد
تا نه پندارد كه پايان يافت اين آورد
چهره را
با خون ناب و تابناكش
ارغوانى كرد
و آنگاه...
تا نيفتد پيش پاى اهرمن
خود را به پشت انداخت
چشم ها را بست
شهپر انديشه را واكرد
بال در بال هماى عشق
گشت و گشت و گشت تا جان را
بر فراز كشور جانانه پيدا كرد
هر طرف هر سو نگه افكند
يك طرف كورش- سياوش- كاوه چون خورشيد
سوى ديگر رستم و گرد آفريد و آرش و جمشيد
و با نورافكن اميد
پيرتوس و خيزش يعقوب را هم ديد
و ديگر گاه...
بر لبانش خنجر لبخند
چشم در چشم هزاران بابك آزاد يا دربند،
با آسودگى جان باخت
او روانش را ز ننگ بندگى پرداخت
تا ز خشت جان پاك خويش
ايران ساخت
ايران ساخت
ايران ساخت

نشد کاخ ايران پرستي نگون

ز هجرت چو بگذشت ده سال و چار بر ايرانيان تيره شد روزگار

بر آمد خروشان و آسيمه سر يكي باد قيرينه از باختر

چو دوزخ گدازان و سوزنده دم شد از تف او روي گيتي دژم

چو ديوي خروشنده و سهمگين از آواش لرزنده پشت زمين

از اين سان به گلزار ايران گذشت گل و ياسمن را به هم در نوشت

از او نرگس مست و ساغر شكست وز او سوسن ده ، زبان لب ببست

در اين بوستان آتشي برفروخت بر سرو و قد صنوبر بسوخت

دگر گونه شد رنگ و روي چمن كه چيره بر اور مزد اهرمن

به ايران زمين بر عرب چيره گشت جهان بر به آزادگان تيره گشت

ز ساسانيان روي برتافت بخت در آمد ز پاي آن همايون درخت

بر افتاد آيين شاهنشهي خداوند شد بنده پيش رهي

نماند از بزرگي و مردي نشان به پاي اندر امد سر سركشان

پرستندگان گردن افراختند به دهيم شاهنشهان تاختند

به كاخ شهان آتش افروختند جهاني ز نابخردي سوختند

فرو مايه را چون بريزد هراس شود در خداوند خود ناسپاس

به زير سم اسب و پاي عرب مداين لگدكوب گشت اي عجب !

به ايوان كسري عرب راه يافت برهنه سپهبد برهنه سپاه

چو هيچ نبدشان از تمدن خبر بنگذاشتند از تمدن اثر

ز بيداد آن مار خوران شوم شد ايوان نوشيروان جاي بوم

همان ايزدي فرش گوهر نگار كه ديدي در او گاه دي نوبهار

بيغما ربودند و كردند پست گرفتند از آن هر يكي يك به دست

به علم و ادب نيز كين توختند همه نامه هاي كهن سوختند

همه رسمهاي كهن شد به باد ز آيين شهان نكردند ياد

نه تخت و نه تاج و نه زرينه كفش نه گوهر نه افسر نه رخشان درفش

دليران و شيران ايران زمين همه خوار گشتند و عزلت گزين

كه بد عرصه جولانگه تازيان نشيم ددان بود ملك كيان

مبادا آنكه از چرخ نيلوفري فرومايگان را رسد سروري

عرب اندر ايران پراكنده شد زن و مرد و كودك همه بنده شد

روان شد زبان و خط تازيان شد آن پهلواني زبان از ميان

همي راند هر كس به تازي سخن تبه شد همه نامه هاي كهن

بر افتاد اگر تخت شاهنشهي برفت از ميان رسم و راه بهي

نشد مهر ايران ز دلها بدر كه با خون بد آميخته از گهر

همان عشق آزادي و سروري كز آن بود ما را به گيتي سري

بماند آتش آسا به دلها درون نشد كاخ ايران پرستي نگون

نصرالـ... فلسفي

آريانا

چه بگويم از اين نسل پر ماجرا

ياران زردشت و اهورا مزدا

قوي مردان و پاك زنان آريا

كه الم كردند نام بزرگ حماسه سازان تاريخ را

مرداني چون كوروش و داريوش اين آريانا

و مهردادو ارشك و قوم ماد

و پارسيهايي كنار درياي پارس

كه فرجام ساختند ايران ما

بزرگ مبارزاني پاك سيرت به دور از ريا

كه بودشان طبق اوستا

ياري چون اهورامزدا

به پندار نيك و گفتار نيك و كردار نيك

داشتند انديشه اي پر جسارت و روحي پر محتوا

نشانشان آفتاب بود و خورشيد

و بودشان سياستي آزاد نما

به آتش به سجده نه از شرك و دعا

بل به ياد روشني بخش دنيا

با ياد اهورا

ديماه آغاز سال و فصل ميترا

و شب زنده داري در كنار آتش و شب يلدا

و امرداد فصلي براي مهرزادگان

نيايش بجا بود و عشق هم بجا

كه فرهاد كوه كن قصه اش با شيرين

و كنار فرانك ,آن بزرگ مرد , آبتين

و زادشان , فريدون بزرگ آرياي پهلوان

دارند از اين قصه هزاران نشان

و آرش

چو تيري درون ميكرد در كمان

همه دلها ميلرزيد

در پيكر دشمنان

كنون ما مانده ايم باقي از اين نسل بزرگ

در دنيا

و حال كه رسيده به ما

پيكر ايران از آن نسل محبوب آريا

چون ميتوانيم كرد زندگي ؟

كه بگوييم كه هستيم ز نسل آرياناها

شايد به پندار نيك و گفتار نيك و كردار نيك

و هر روز و شب بودن در تلاش,

با ياد اهورا مزدا

آري بايد ساخت اين موطن آريا

ميهني كه روزي نعره مي زد از بزرگي در دنيا

و بايد خواند كه ما باقي مانده ايم از نسل آريا

و باز بنا سازيم تخت جمشيدهايي مستحكم تر

با دلهامان , پا برجا

آريانا

اين نيست چيزي دور از حقيقت و يك رويا

بل با اتحادي آريا گونه مي توان ساخت هزاران بنا

كه ما هستيم از نسل آريا

آذربایجان قلب ایران است

روز جانبازيست اي بيچاره آذربايجان سر تو باشي در ميان هر جا که آمد پاي جان...

اي که دور از دامن مهر تو نالد جان من چون شکسته بال مرغي در هواي آشيان..

تو همايون مهد زرتشتي و فرزندان تو پور ايرانند و پاک آيين نژاد آريان

اختلاف لهجه مليت نزايد بهر کس ملتي با يک زبان کمتر به ياد آرد زمان

گر بدين منطق تو را گفتند ايراني نه اي صبح را خواندند شام و آسمان را ريسمان !

بيکس است ايران . به حرف ناکسان از ره مرو جان به قربان تو اي جانانه آذبايجان....

با خطي برجسته در تاريخ ايران نقش بست همت والاي سردار مهين ستارخان

اين همان تبريز کامثال خياباني در او جان برافشاندند بر شمع وطن پروانه سان...

اين همان تبريز کز خون جوانانش هنوز لاله گون بيني همي رود ارس. دشت مغان.....

استاد شهریار شاعر نامدار ایران

ایران افتخار جهان است

دخترم تاریخ را تکرار کرد قصه ی ساسانیان را باز گفت

تا به خاطر بسپرد آن قصه را چون به پایان آمد،از آغاز گفت

بر زبانش همچو طوطی می گذشت آن چه با او گفته بود استاد او

داستان اردشیر بابکان قصه ی نوشیروان و دادِ او

قصه ای از آن شکوه و فر و کام کز فروغش چشم گردون خیره شد

زان جلال ایزدی کز جلوش اش مهرومه در چشم دشمن تیره شد

تا بدانچا کز گذشت روزگار داستان خسروان از یاد رفت

تا بدانجا کز نهیب تند باد خوشه های زرنشان برباد رفت

گفت:دیدی دستِ خصم تیره رای جلوه را از «نامه ی تنسر»گرفت؟

گفتم:اما دفتر ما زیب و رنگ از هزاران « تنسر » گرفت

گفت: از پرویز جز افسانه ای نیست باقی زان طلایی بوستان

گفتمش با سعدیِ شیرین سخن رو به سوی بوستان با دوستان

گفت:از چنگ نکیسا نغمه ای از چه رو دیگر نمی آید به گوش؟

گفتمش با شعر حافظ نغمه ها سردهد در گوش پندارت سروش

گفت: دیدی زیر تیغ دشمنان رونق فرش بهارستان نماند

گفتمش: اما ز جامی یاد کن کز سخن گل در بهارستان فشاند

اشک گرمی در دو چشمش حلقه بست بر کلامش لرزه ی اندوه ریخت

تا نبینم در نگاهش یاس را دیده اش از دیده ی من می گریخت

گفت: دیدی با زبانِ پاکِ ما کینه توزی های آن تازی چه کرد؟

گفتمش: فردوسیِ پاکیزه رای دیدی اما در سخنسازی چه کرد؟

گفت: دیدی پتک شوم روزگار بارگاه تاجداران را شکست ؟

گفتمش: اما اشک خاقانی چون لعل تاج شد بر تارک ایوان نشست

گفت: در بنیان استغنای ما آتشی فرهنگ سوز انگیختند

گفتم: اما سالها بگذشت و باز دست در دامان ما آویختند

لفظ تازی گوهری گر عرضه کرد زادگاه گوهرش دریای ماست

در جهان ماهی اگر تابنده شده آفتابش بوعلی سینای ماست

زیستن در خون ما آمیزه بود نیستی را روح ما هرگز ندید

ققنوسی گر سوخت از خاکسترش ققنوسی پر شورتر آمد پدید

جسم ما کوهست کوهی استوار کوه را اندیشه از کولاک نیست

روح ما دریاست دریایی عظیم هیچ دریا را ز توفان باک نیست

آن همه سیلابهای خانه کن سوی دریا آمد و آرام شد

هر که در سر پخت سودایی ز نام پیش ما نام آوران گمنام شد

سیمین بهبهانی

صفحه 1 2 3 4 5

پژوهش و گردآوری از ارشام پارسی , برداشت کلی این جستار با ذکر نام و آدرس پایگاه آزاد است

........................................................................................................................................

بازگشت به برگ نخست