منطقه نخجوان در طول تاریخ هزاران ساله ما همواره بخشی از خاکهای ایران محسوب می شده است که پس از جنگهای ایران و روس و تحمیل قرارداد ننگین گلستان به اشغال روسها درآمد . پس از متلاشی شدن شوروی سابق این منطقه محل درگیری های باکو ( آذربایجان ) و ایروان ( ارمنستان ) دو جمهوری به ظاهر استقلال یافته شد و جنگهای ارضی بر سر قره باغ به این مناطق نیز کشیده شد . متاسفانه به دلیل مشکلات عدیده ای که در ایران حاکم بود و هشت سال جنگ ویرانگر بیگانگان با ملت ایران و همچنین کوتاهی مسئولان ایران و عدم توجه به مردمان ایرانی نژاد باکو و دربند و شروان و اران و گنجه و نخجوان موجب غافل شدن از بخش مهمی از مناطق ایران شمالی اشغال شده گردید . همین کوتاهی به ظاهر بی اهمیت موجب گردید پیوند خونی و فرهنگی مناطق اران قفقاز با ایران بزرگ و بخصوص آذرآبادگان گسسته شود و همچنین محل امنی برای تبلیغ فرهنگهای ضد ایرانی گروهکهای متحجر تجزیه طلب پانترکیسم گردد . از سوی دیگر به دلیل موقعیت نفت خیز بادکوبه ( باکو آذربایجان ) و منابع خدادای که خداوند در سرزمین کهن ایران زمین قرار داده است چشم طمع استعمار روس و آمریکا را به خود جلب کرده است . روسها هنوز فرهنگ و زبان خود را در آذربایجان گسترش میدهند و به قولی پدر خوانده آنها نامیده می شوند و آمریکا و اسرائیل پایگاه های نظامی را بر ضد ایران در آن مناطق تقویت میکند . همچنین استخراج نقت دریای مازندان نیز به عهده آمریکا است و درصدی از آن به باکو تعلق میگیرد . پس از پیش آمدن چنین وقایعی که دولت دست نشانده الهام علی اوف موجب آن گردید - که در طولانی مدت نه تنها کمکی به روابط دوستانه با دیگران هم میهنان آذریمان در باکو و نخجوان نمی کند بلکه ممکن است همین همسابه ایرانی الاصل ما برای ضربه زدن به ایران بزرگ از هیچ تلاشی فروگذاری نکند - موجب گردید که بحث ابطال قراردادهای ننگین ترکمانچای و گلستان مطرح شود . در همین راستا تلاشهای مردمی از سوی هم میهنان غیور آذری و دیگر ایرانیان آزاده انجام گرفت و با حمایت نامحسوس برخی از بزرگان ایران نیز رهبری شد . چندین جنبش ملی و همچنین چندین هفته نامه مربوط به همین امر به نامهای ( ایران شمالی و میثاق آذربایجان ) منتشر گردید تا زمینه سازی را جهت الحاق مجدد این مناطق به مام میهن مهیا سازد .

از یک سو دولت باکو که با همسایگان خود ( ایران - ارمنستان - تالشها ) مشکل ارضی دارد و از دیدگاه قدرت و فرهنگ و تمدن هیچ سخنی برای گفتن در برابر آنان و بخصوص ایران ندارد . از سوی دیگر راه زمینی آن کشور با منطقه نخجوان در پی جنگهای قره باغ قطع گردیده است در حال حاضر به صورت سمبلیک نخجوان بخشی از جمهوری آذربایجان است و عملا خودمختار و آزاد است . به همین روی مناسب ترین فرصت برای آزاد سازی این منطقه ایرانی از دستان دولت دست نشانده الهام علی اوف می باشد تا هم میهنان آذری ساکن خجوان باردیگر مانند هزاران سال گذشته در میهن خود ایران زمین زندگی نمایند و راه زمینی شان نیز به دیگر دهها کشور دیگر منطقه آزاد شود . نخجوان کهن ایران زمین امروز چیزی به جز چند دیسکو و رستوران قدیمی ندارد . الحاق مجدد نخجوان میتواند بابی جهت الحاق باکو و دربند و شروان و همچنین مناطق کردستان عراق و ترکیه به ایران نیز گردد . مرزهایی که یا امپراتوری عثمانی به اشغال درآورد ( شهرهای کردنشین ایرانی را جدا کرد ) یا شوروی سابق با تحمیل قراردادهای ننگنین بر ضد ملت ایران اعمال ساختند .

به دنبال انتشار گزارشهايي دربارة حضور نيروهاي پ . ك . ك در نخجوان، يكي از افسران ارشد وزارت امنيت باكو از احتمال جدا شدنِ نخجوان از ايران شمالي ( جمهوری آذربایجان ) را خبر داد. روزنامه « مساوات » چاپ باكو در تاريخ 24/10/86 گفتگوي خود با افسر امنيتي را درج كرد. اين روزنامه نوشت:

« خبر منتشر شده در روزنامه «يني مساوات» در باره فعاليت طرفداران گروهک کردهای تجزیه طلب « پ ـ ك ـ ك » در نخجوان، تشكل آنها در مدارس عالي نخجوان و انتشار نقشه‌هاي جعلی «دولت كردستان» و آرم و پرچم « پ ـ ك ـ ك » در نخجوان توسط آنها بازتابهاي گسترده‌اي در جامعه يافت. الهام اسماعيل سرهنگ وزارت امنيت ملي و رييس مركز مطالعات امنيتي در اظهار نظر در اين مورد با اعلام اينكه اطلاعات مندرج در روزنامه سخناني كلي است، افزود: «در اين مطالب حقايق جدي وجود دارد. وضعيت پيش آمده در نخجوان و روندهاي جاري در اين منطقه دولت باكو را تهديد مي‌كند و در عين حال، قادر است در آينده دولت ( دولت حاکم بر ایران شمالی ) را با مشكلات جدي مواجه كند».

به نظر وي، مي‌بايست در اولين روزهاي آغاز اين روند از اين رويدادها جلوگيري به عمل مي‌آمد: «رو به تشنج بودن اوضاع در نخجوان ناشي از فقدان ارتباط دايم باکو با اين منطقه و قادر نبودن جامعه و مطبوعات باکو براي تاثيرگذاري بر اين منطقه مي‌باشد. جنبه ديگر اين مسئله را غفلت مسئولان نخجوان از اين نكته مي‌باشد كه بر خلاف منافع دولت عمل مي‌كنند. و اگر از اين نكته آگاه باشند، اين بدين معني خواهد بود كه شرايط ويژه‌اي را براي تحقق اين روند فراهم مي‌سازند. نهادهاي وزارت امنيت در نخجوان كه موظف به ارايه اطلاعات مربوطه هستند، يا اين وظيفه خود را اجرا نمي‌كنند، يا اينكه به اطلاعات ارايه شده توسط آنها توجه نمي‌شود. به دليل اينكه مسئولان نخجوان از اختيارات فوق‌العاده ‌اي برخوردار هستند، كسي از مسئولان دولت و همچنين هيچ يك از ارگانهاي دولتي غير از الهام علی اف ، امكان تاثيرگذاري بر مسئولان نخجوان را ندارند. اين وضعيت موجب شده است كه خطر جدي براي دولت جمهوري آذربايجان ( دولت حاکم بر ایران شمالی ) به وجود آيد، به گونه‌اي كه ممكن است در آينده نزديك مسئله جدايي نخجوان از ایران شمالی مطرح گردد. در صورتي كه از ادامه روند كنوني جلوگيري به عمل نيايد، خطر تحقق آن وجود خواهد داشت كه مي‌تواند منجر به از دست رفتن سرزمينهاي جديدي شود».

الهام اسماعيل با ابراز تاسف مي‌گويد، اهالي نخجوان كه همواره روحيه مبارزه‌طلبانه داشته اند، در حال حاضر ظاهرا دچار افت روحي شده اند. وي اين وضعيت را ناشي از روند مهاجرت افراد فعال و مبارز از نخجوان دانست و افزود كه مطبوعات بايد روندهاي جاري در نخجوان را مورد توجه دايم قرار دهند، با جمع‌آوري اطلاعات از اهالي نخجوان ، آن را در اختيار جامعه قرار دهند.

افسرارشد وزارت امنيت با يادآوري اينكه در حال حاضر اعزام خبرنگار به نخجوان از باكو به امري غير ممكن در آمده است، آن را به عنوان آژير خطر و اقدامي عليه امنيت ملي كشور تلقي نمود. به گفته وي، «اين رفتار مسئولان نخجوان و وجود شرايط مساعدي براي فعاليت نيروهاي خطرناك در اراضي نخجوان ، به فاجعه‌اي براي دولت منجر خواهد شد».

به نظر الهام اسماعيل ، بايد اين نكته نيز مورد توجه قرار گيرد كه نخجوان در مرز با ارمنستان واقع شده است: «با توجه به اينكه افرادي در اراضي نخجوان اسكان داده مي‌شوند كه احتمالا ایرانیان کورد هستند ، در چنين شرايطي اگر درگيري نظامي با ارمنستان آغاز شود، آنها يا اين منطقه را ترك خواهند كرد، يا اينكه شرايط مناسبي را براي ارامنه فراهم خواهند نمود كه در نتيجه آن نخجوان به تصرف دشمن ( ایرانیان ارمنی ) در خواهد آمد». وي هشدار داد كه روند فرو‌پاشي جمهوری آذربايجان در نخجوان آغاز شده است.

به گفته الهام اسماعيل، تنها راه نجات از وضعيت خطرناك كنوني اين است كه ارگانهاي امنيتي كشور اطلاعاتي را كه در دست دارند و در مطبوعات منتشر شده است، جمع‌آوري و به رييس جمهوري ارايه نمايند تا بر اساس آن تدابير جدي اتخاذ گردد.

به دنبال مطرح شدن موضوع جدايي نخجوان از ايران شمالي ، چندین گروه ملی ایران منجمله «حركت آزاديبخش ايران شمالي» خواستار پيوستن اين منطقه به ايران شد. اين تشكل در واكنش به خبر جدايي نخجوان از ايران شمالي با انتشار يادداشتي نوشت: «‌ ارتباط زمینی میان نخجوان با باکو از طریق خاک ایران میسر است و دولت جمهوری اسلامی ایران با هزینه میلیاردها تومان ، جاده مرزی بیله سوار – جلفا را طی سالهای اخیر بازسازی و اسفالت کرده است که هم اکنون ارتباط زمینی باکو با نخجوان از طریق این جاده مرزی آسفالته صورت میگیرد . همچنین گاز نخجوان نیز از سوی ایران تامین میشود.

در دوره ای که حیدر علی اف در نخجوان اقامت داشت و هنوز در باکو به قدرت نرسیده بود ، حتی آرد ، نان و نفت مردم مسلمان نخجوان نیز از سوی ایران تامین میشد . در آن هنگام استاندار وقت آذربایجان شرقی، به نخجوان سفر و با حيدرعلی اف ملاقات کرده بود . در این ملاقات حیدر علی اف خواستار برافراشتن پرچم ایران در نخجوان و پیوستن نخجوان به خاک ایران شده بود . که متاسفانه دولت وقت ایران پاسخ مناسبی به درخواست علی اف نداد. و حيدرعلي‌اف بعد از رسيدن به رياست جمهوري در دام سياستهاي استعماری آمريكا و صهيونيسم گرفتار شد در آن زمان ، ارمنستان در صدد تصرف نخجوان بود و حزب پان ترکیستی جبهه خلق قدرت را در باکو در اختیار داشت که به علت بی کفایتی و دریافت رشوه های کلان ، بخش بزرگی از خاک ایران شمالی را در اختیار ديگران قرار داد. حیدر علی اف با احتمال اینکه ارمنستان نخجوان را نیز تصرف خواهد کرد ، خواهان آن شده بود که به طور رسمی نخجوان به خاک ایران ملحق شود . زیرا نخجوان پس از انعقاد عهدنامه های ننگین گلستان و ترکمانچای نیز بخشی از خاک ایران بود. همانگونه که ذکر شد متاسفانه دولت وقت ایران ، به جای پذیرش نخجوان به عنوان بخشی از اراضی اشغال شده ایران ، به حمایت همه جانبه از مردم نخجوان و تامین مواد غذایی و مایحتاج آنها اکتفا کرد که اشتباهی بزرگ محسوب می شود .

شعبه حرکت آزادیبخش ایران شمالی در نخجوان و عموم فعالان حرکت دینی ( اسلامی ) این منطقه و گروههای ملی ایران بزرگ خواهان پیوستن به خاک نیاکان و وطن اصلی خود ایران هستند.»

گفتني است دولت باكو، بعد از به قدرت رسيدن حيدرعلي‌اف، روابط ويژه‌اي با پ . ك . ك برقرار كرده است تا مانع از گسترش روابط پ . ك . ك با ارمنستان شود. پ . ك . ك پيش از فروپاشي شوروي با حمايت دولت مسكو تشكيل شد تا اين حزب تجزيه‌طلب و تروريستي، مشكلات داخلي در تركيه به وجود بياورد. چرا كه تركيه جزو بلوك غرب بود و پايگاههاي آمريكا در اين كشور فعال بودند. گفته مي‌شود، حيدرعلي‌اف نيز به عنوان يكي از مقامات ارشد شوروي در تشكيل پ . ك . ك دخيل بوده است.

جنبش الحاق ايران شمالي به خاك ايران

تشکیل اتحادیه کشورهای وارث تمدن ایران

از سرزمینهای آران تا آذربایجان-آتروپاتکان

کردستان و آذربایجان قلب تپنده ایران زمین

هفته نامه میثاق پیروان الحاق ایران شمالی

گردآوری از ارشام پارسی ,  نشریه میثاق . برداشت این نوشتار با ذکر نام و آدرس پایگاه آزاد است

........................................................................................................................................

بازگشت به برگ نخست

  © Ariarman , Design & Management by : Arsham Parsi - Info@Ariarman.com