اشعار و سروده های ملی ایران زمین

سروده های ملی ايران زمين

صفحه 1 2 3 4 5

به نام خداوند جان و خرد به کوروش به آرش به جمشيد قسم
به نقش و نگار تخت جمشيد قسم که ايران همی قلب و خون من است
گرفته ز جان از وجود من است

بخوانیم این جمله در گوش باد چو ایران نباشد تن من مباد

Iran Culture ایران بزرگ مهد تمدن و فرهنگ جهان

فرگرد اول از وندیداد

نخستین و بهترین سرزمینی که من ( اهورامزدا ) بیافریدم ائیران وئیچ ( ایران ) است . آنجایی که رود دایتی ( رود ارس در آذرآبادگان ) نیک است

کورش بزرگ

فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک سپارند تا اجزای بدنم خاک ایران را تشکیل دهد . گزنفون

داریوش بزرگ

خداوند این کشور ( ایران ) را از گزند دشمن - دروغ و خشکسالی محفوظ دارد

نظامی گنجوی

همه عالم تن است و ایران دل نیست گوینده زین قیاس خجل

چونکه ایران - دل زمین باشد دل ز تن - به بود یقین

میانگیز فتنه میافروز کین خرابی میاور در ایران زمین

تو را ملکی آسوده بی داغ و رنج مکن ناسپاسی در آن مال و گنج

فردوسی بزرگ

سیاوش منم نه از پریزادگان از ایرانم از شهر آزادگان

که ایران بهشت است یا بوستان همی بوی مشک آید از بوستان

سپندارمذ پاسبان تو ( ایران ) باد ز خرداد روشن روان تو باد

ندانی که ایران نشست من است جهان سر به زیر دست من است

هنر نزد ایرانیان است و بس ندادند شیر ژیان را به کس

همه یکدلانند و یزدان شناس به نیکی ندارند از بد هراس

دریغ است که ایران ویران شود کنام پلنگان و شیران شود

همه جای جنگی سواران بدی نشستن گه شهریاران بدی

چو ایران نباشد تن من مباد بر این بوم و بر زنده یک تن مباد

همه روی یکسر به جنگ آوریم جهان بر بد اندیش تنگ آوریم

ز بهر بر و بوم و پیوند خویش زن و کودک وخرد و فرزند خویش

همه سر به تن کشتن دهیم از آن به که کشور به دشمن دهیم

خاك بي‌همتا

كجايي اي ديار دور ، اي گهواره‌ي ديرين ! كه از نو ، تن به آغوشت سپارم در دل شب‌ها :

به لالاي نسيمت كودك‌آسا ديده بربندم به فرياد خروست ديده بردارم ز كوكب‌ها

سپس ، صبح تو را بينم كه از بطن سحر زايد. ديار دورِ من ، اي خاك بي‌همتاي يزداني

خيالت در سر "زرتشت" و مهرت در دل "ماني" ! تو را ويران نخواهد ساخت فرمان تبهكاران

تو را در خود نخواهد سوخت آتش هاي شيطاني اگر من تلخ مي‌گريم ، چه غم زيرا تو مي‌خندي

و گر من زود مي‌ميرم ، چه غم ، زيرا تو مي‌ماني ، بمان ! بمان تا دوست يا دشمن ، تو را همواره بستايد ....

نادر نادرپور

تقدیم به روان پاک ستارخان

(به مناسبت سالگرد انقلاب مشروطه)

فریاد خشم مردم تبریز قهرمان چون بانگ رعد در دل افلاک می شکست

و زهر غریو غرش رگبار سرب داغ جان دلاوری به دل خاک می نشست

می بست دلمه بر تن تبدار رزمگاه خون های زخم پیکر از دست رفتگان

دود سیاه آتش و باروت می دوید در چشمهای خسته سنگر گرفتگان

میدان شهر کهنه چو خورشید شامگاه می شست تشنه کام به خون دست و روی خویش

تا رنگ خشم گیرد و تازد به سوی خصم همپای رزم مردم پیکار جوی خویش

هرکوچه می سرود سرود بزرگ را هرگوشه بود سنگر آزاد مردمان

تا پیش تاخت سوی شتربان (1) ننگ خیز ستارخان ز کوی امیرخیز (2) قهرمان

اردوی ارتجاع چو خس از نهیب سیل دزدانه میگریخت به دامان چاله ها

فریاد می کشید خیابان (3) جنگجو تبریز نیستجای تلاش زباله ها

فرمانده بزرگ صف ضد انقلاب درمان کار را به دم گرم حیله دید

تا وارهد ز حمله سخت مجاهدان آهسته سوی سنگر ستارخان دوید

با لابه گفت حیف از این رزم بی دریغ بیهوده جان خویش در این ره تلف کنی

آشوب چیست ؟ پول و حکومت نثار توست گر ترک این گروه بد نا خلف کنی

سردار با شهامت آزادگان کورد خندید و گفت آنچه تو پنداشتی خطاست

من مرد کارزارم و دانم در این نبرد با دشمنان ما آشتی خطاست

بگذار با گلوله بیگانه جان دهم در راه فتح ملت رزم آزمای خویش

آنگاه همچو سیل خروشید و بانگ زد در راه رستخیز عزیزان من به پیش

1)مرکز تجمع نیروی استبداد - 2)سنگر ستارخان - 3)سنگر باقرخان

محمود پاینده

ميهن ما و فرهنگ ما

ما درخت مهربانی کاشتيم کينه را از سينه ها برداشتيم

بر فراز کوچه های شهر خويش پرچم پندار پاک افراشتيم

دانش شهريگری را از کهن ما برای ديگران بگذاشتيم

گنج گيتی هر کجا آمد بدست ما نه بهر خويشتن انباشتيم

تا نميرد ميهن و فرهنگ ما ديده ی جان را بر او بگماشتيم

هم بهمراه اهورا در نبرد اهرمن را ما بهيچ انگاشتيم

ريشه نيک است در کردار ما نيک گفتيم نيک هم پنداشتيم

ما بمانيم و بماند پايدار آنچه ما در دشت دلها کاشتيم

قراچه داغی

تاجيكستان

(عروس شهرهاي فلات ايران)

هوای تاجکستان مشک بیز و عطرآگین است                                 زمینش سبز و رنگارنگ چون شاهانه قالین است
عروس شهرهای آسیا خوانم ورا زیراک                                       به زیبایی و شادابیش چون فردوس برین است
بدخشان و حصار و مروو ختلان و خجند او                                          کهن دژ راویان آریانای درخشین است
دوشنب میتپ بر پیکر زیبای این ملت                                      که او قلب و بلاد نازنینش چون شرایین است
ندانم درهء ورزاب گویم یا بهشت ناب                                               پر از گل دامن هر تپه، آبش لاجوردین است
به زیبایی به چشم و ابرو و زلف و قد رخسار                                پری رویان این خطه نه درهند و نه در چین است
هنوز آن بوی جوی مولیان زین نهر می آید                                      کلام شاعرانش دلپسند و نغز و شیرین است
کنون هم رودکی از حلق آمو میزند فریاد                                    که عمر معنویتانرا همین فرهنگ تضمین است
حکیم و لایق و بازار و گلرخسار و فرزانه                                 به شام آسمان شعر تاجیک همچو "پروین" است
بود این خبره گان چشم و چراغ ملت تاجیک                                     که ایشانرا مقام و عزت وتحصیل تمکین است
رجز ها شان شکوه آل سامان را بیاد آرد                                  غزلها شان چو گل های بهشتی مشک آگین است
پر از گل میکند دامان احساس مرا هربار                                     که از باغ عواطف گلنظر انگار گل چین است
گل رخسار شعر تاجکستان است گلرخسار                                    نگارستان شعرش پر ز تصویر و نمادین است
غزلهایش کند سر، قصهء عطر گل فردوس                                   نسیم فکر فرزانه سبک سیر و سخن چین است
علم بردار زردشت و اهورا و اوستا گشت                                    حلیم شه را کلام فلسفی چون کوه سنگین است
به خون خود رقم زد عاصمی دیوان آزادی                                  "که بر آزادگان داغ اسارت سخت ننگین است"
صدای دلکش" آدینه هاشم" هست درپراوز                                      اگرچه پیکرش آیینه دار "شمع آجین" است
کنون هم کام احساسم بود شیرین ز"خرمایش"                                      اگرچه جسم زیبایش به زیر خاک تدفین است
در این خطه چونان قنوس بی تخم دگر نبود                                     منیژه غرق تشویق و ثریا غرق تحسین است
اگر چه باز برشد کوکب اقبال این ملت                                          ولی نه آچنان بردرد اهل خبره تسکین
"قناعت" را قناعت نیست زین درگاه و این سامان                                     که او را آروزی آن شکوه و آن اراکین است
شکوه و عزمت و تدبیر اسماعیل سامانی                                  که نامش در دل تاریخ چون خورشید زرین است
فریدون را به نیکویی از آنرو یاد میدارند                                     که از تصویر عدلش پرچم تاریخ تز یین است
بخارا و هری و بلخ و نیشاپور و بامیکان                                        همه زیر نگینش بود ما را ادعا این اینست
جدا کردند از هم پیکر مام خراسانرا                                     کزین غم شاعر افغانستانی سخت غمگین است
کنون افغانستانی ، تاجکستانی و ایرانیست                                     زما بر این سیاست های ا ستعمار نفرین است
میان فارسی گویان و خلق تاجکستانی                                  خط روسی تو پنداری که چون دیوار برلین است
نبود این مرز ها وین درزها دربین ما دیروز                                    که این اعمار استعمار ا نگلند و کرملین است
حریر است و پرند و پرنیان امروز ، ابریشم                                      که تبیین دری یا فارسی یا تاجیکی این است
نژاد آریا، قوم ویدی کیش اهورایی                                     همه از یک تبار و آبشار و رسم و آیین است
بپا داریم هریک با شکوه نوروز خرم را                                    که این از عهد جمشید است و مارا (عید فردین)است
سنایی، رودکی، توسی ز سه کشور زیک مادر                                   کجا درلفظ و معنی شان بجز از نام تبیین است
الهی نامه ها، شهنامه ها شان آفتاب ماست                                      نگارستان شعر ما به این آثار تزیین است
اگرچه مرز ها و درز ها مانع شود بر ما                                  ولی ما راهمان یک فرّ و یک "هنگ" و یک آیین است
مطنطن پرچم والای استقلال این کشور                                 به چشم دشمنان خاک این ملت چو ژوبین است
عزیز است ومهین این رایت رنگین به ما زیراک                                     به خون کودکان کاوه و جمشید رنگین است
خراسانپور را چون "چشمهء خورشید" درفرجام                                   به سوی روشنایی های بی ترد ید تلقین است
بود آزاده و آزاد و شاد و دایماً آباد                                                 به دست دل دعا بردست لب آهسته آمین است

اسماعیل خراسانپور فرزند دلاور فلات ايران

در پاسخ به گفتار صدام حسین گجستک که ایرانیان را مجوس خوانده بود

دشمن بداند

آري از تبار مجوسيم

اما در صحنه نبرد

سرباز برتريم

و در سرزمين خون و شهادت

جانباز كشوريم

دشمن بداند آري از تبار مجوسيم

اما از عهد باستانيم

توحيد را هماره پذيرفته ايم

هيچ كس را نديد كه قرآن را

بر نيزه هاي خويش سپر سازيم

يا دختران كوچك و معصوم خويش را

بي هيچ شرمي

در گور سرد و تيره بيندازيم

دشمن بداند

ما مكتب شهادت و ايمان را

پيش از ظهور دين محمد

يا پيشتر ز حادثه ميلاد

در بازوان آرش

با تير آخري كه به تركش داشت تجربه كرديم

بايد بداند كان مرد قهرمان

آريوبرزن

با عده اي قليل چگونه مقدوني بزرگِ زمان را عليل كرد

خونش به گل نشست

اما خجل نگشت

دشمن بداند

آري از تبار مجوسيم

از دودمان مسلم و بابك

در وسعت مقدس ايرانيم

دشمن بداند

آري از تبار مجوسيم

اما اين سرزمين پاك اهورايي

اين مرز و بوم را تا آخرين نفس

تا قطره هاي آخر خون در حراستيم

استاد کسمایی

در ستایش فردوسی بزرگ

این شنیدستم که عیسی مرده ای را زنده کرد مرده ای را زنده کرد و نام خود پاینده کرد

نیم گیتی شد مسخر از طریق دین او شد جهان آیینه دار چهره و آیین او

هر دو فرسخ ، یک کلیسایی به پا بر نام او گشت تاریخ همه تاریخها ، ایام او

وقف شد یکشنبه ها از بهر نام نیک او روز و شب ناقوسها گوینده تبریک او

الغرض مردم از سیبری تا آمریک دائماً تعظیم و تکریم است بر آن نام نیک

گر حکیمی مرده ای رازنده سازد این چنین بهر او تکریم و تعظیم است در روی زمین

بهر فردوسی چه باید کرد کو از کار خویش یعنی از نیروی طبع و معجز گفتار خویش

مرده فرزندان چندین قرن ایران زنده کرد از لب آموی تا دریای عمان زنده کرد

از شاعر آزاده میرزاده عشقی

دخت ایران زمین

که من پروین فروغ شهر ایرانم

نه پوراندخت - نه آذر دخت - نه آتوسا - نه پانته آ

بلکه آرتمیس سپهسالار ایران در نبرد پارس و یونانم

مرا گر در مقام همسری بینی نه یک همخواب و همبستر که یک همراه و یک یار وفادارم

نه یک برده - مکن اینگونه پندارم

که جوشد خون آزادی به شریانم

بدون زن کجا میداشت تاریخ تو ؟

آرش با کمانش ؟

کاوه آهنگر با گرز و سندانش ؟

بدون زن کجا میداشتی آن شاعر طوسی ؟

نگهبان زبان پارسی ؟

استاد فردوسی ؟

مرا گر در مقام مادری بینی

"مگو با من که هست فرشی از بهشت زیر پایم"

نگاهم کن که زیر پای من دنیا به جریان است

ز نور عشق من رخشنده کیهان است

که با دستان من گردون بجریان است

که جای پای من بر چهره سرخ و سپید و سبز ایران است

برو ای مرد دگر مبر آسان به لب نامم

که من آزاده زن - فرزند ایرانم

شادروان پروين اعتصامي

ایران در خطر است

مهرگان آمد و دشت و دمن در خطر است مرغان نوحه برآرید چمن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است خانه ات یکسره ویران شد ای ایرانی

مسکن شکر بیگانه شد ای ایرانی عهد و پیمان تو ایفا نشد ای ایرانی

عهد بشکستنت افسانه شد ای ایرانی عهد غیرت مشکن عهد شکن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است چیره شد کشور ایران را انبوه فتن

کشور ایران ز انبوه فتن در خطر است ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

کاردانان را بیرون ز سخن کاری نیست غیر لفاظی در سر و علن کاری نیست

علما را بجز حیله و فن کاری نیست جهلا را بجز افغان و حزن کاری نیست

ملک از این ناله و افغان و حزن در خطر است ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

کار بی چاره وطن زار شد افسوس افسوس جهل ما باعث این کار شد افسوس افسوس

یار ما هم بر اغیار شد افسوس افسوس باز ایران کهن خوار شد افسوس افسوس

که چنین کشور دیرین کهن در خطر است ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

خرس صحرا شده هم دست نهنگ دریا کشتی ها رانده شده بر گرداب بلا

آه از این رنج و محن و آوخ از این جور و جفا هان به حز جرات و غیرت نبود چاره ما

زان که ناموس وطن زین دو محن در خطر است ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

یا بر آن عهد نبودیم که سازیم وفاق ؟ به کجا رفت پس آن عهد و چه شد آن میثاق ؟

چه شد که شما را همه برگشت مذاق کس نگوید ز شما خانه من در خطر است

شرط ما بود که با هم همدست شویم به وفاق و به وفا یک سره پابست شویم

از پی نیستی از همت حق هست شویم نه کز اینان ز نفاق و دودلی پست شویم

که مرا خانه و ملک و سر و تن در خطر است ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

بدل جان در ره ناموس وطن چیزی نیست بی وطن خانه و ملک و سر و تن چیزی نیست

بی وطن منطق شیرین و سخن چیزی نیست بی وطن جان و دل و روح و بدن چیزی نیست

بی وطن جان و دل و روح و بدن در خطر است ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

شادروان ملک الشعرا بهار

جاوید ایران - در نکوهش کشتار شادروان فروهرها

یلی بود آن سرو ارجمند نماد حماسه ستون سهند

به بالا همانند سهراب گرد ز پیکار می گفت و پا می فشرد

که باید برانداخت بیخ بدی سراپا همه فره ایزدی

دلیری همه عمر ایران پرست درفش گرانقدر ایران به دست

چو کوهی گران بود در سنگرش که در راه ایران چه ارزد سرش

دریغا دریغا دریغا دریغ که اهریمنان برکشیدند تیغ

به ماوای آن یل شبیخون زدند به نامردی دشنه در خون زدند

سحر درگشودند از آن قتلگاه به خون غرقه دیدند خورشید و ماه

مشبک تن از خنجر کین شده تن همسرش دشنه آجین شده

کجا میتوان برد این درد را ستمکاری ناجوانمرد را

بگیر ای جوان جای سرو سهی که سنگر نباید بماند تهی

درفش سرافراز را برافراز که تا جاودان باد در اهتزاز

فریدون مشیری

مام ميهن - مازيار قويدل

بـا تـوگـويـم ميهنــم

ايـن بـار هـم گـل مـی کنـم

آسمـانـت را پُـلِ پـروازِ سُنبـل مـی کنـم

در سـرِ پيـری جـوان مـی گـردمـی همچـون بهـار

کـوچـه بـاغـت را پـر از آواز بلبـل مـی کنـم

جـاودانـه ميهنـم

اين بـار هـم مـی سـازمـت

چون درفـش کـاويـان هر جای می افرازمت

همچـو رستـم

می کَـنم ديـو پليـدی را ز جـای

چـون فـريـدون شـوکـت ديـريـنه می پـردازمت

با تـو مـام ميهنـم

ديـرينه پيمـان می کنـم

گـر که ايـرانـم نبـاشـد، تـرک ايـن جـان می کنم

همچـو آرش

بر پَـرِ البـرز جـان بـر کَـف بـه پـای

کوهسـاران را پُـر از آواز ايــران می کنم

بـا تـو گـويـم ميهنـم

اين بـار هـم گـل می کنم

با تـو گـويـم ميهنم

ايـن بـار هـم گـل مـی کنـم

کردستان من

ای دلاور خیز خاک پاک کردستان من چشمه زاینده چشم روشن من

کوه کوه و سنگ سنگ و چشمه چشمه رود رود از یکایک بشنو پژواک کردستان من

نیستم از تو جدا و نیستی از من جدا می کی ام ؟ از آن تو تو کیستی ؟ از آن من

من گرامی خاک کردستانم و نبود به دهر نقطه ای همپایه من خطه ای هم شان من

ریشه ایرانم و از او نمیگردم جدا ها من و تاریخ ایران ها من و برهان من

نیستند از یکدیگر هرگز جدا ای بیخبر نام جاویدان ایران نام جاویدان ایران

شهره شیر بیشه ایرانم و جویای خصم تیز باشد بهر دشمن چنگ من دندان من

از دلیری پاکی و آزادگی شیر اوژنی داستانها بشنوی از مرغ صد دستان من

هست تاریخم گواه از حادثات روزگار خم نیاوردم به ابرو تر نشد مژگان من

راستی را دوست دارم در ستیزم با کژی این بود کیش و آئین و عهد و پیمان من

چشم گیتی خیره در من بود در هر دوره ای دیده تاریخ در هر عهد شد حیران من

مامن آزادگانم خطه کورد غیور زان بلند آوازه بینی این بلند ایوان من

در سنندج مهد علم و مامن عرفان نگر نا ببینی آفتاب عشق نورافشان من

سقز و سردشت و اورامان و مریوان و بانه بین یا مهاباد عزیز آن شهره دوران من

زادگاه پاک من ای خطه کردستان من در امان دارد تو را از هر بلا یزدان من

سر به پایت می سپارم جان به راهت میدهم نیست غیر از جان و سر در راه تو امکان من

دیدم آمریکا و اروپا و آسیا اما ندید چشم من جایی مصفاتر ز کردستان من

گرچه مینازد به من ایران به شعر پارسی شعر کردستان بود دیباچه دیوان من

استاد گلشن کردستانی

این وطن نبود

چیزی عزیز تر ز وطن پیش من نبود رفتم به پای بوسش و دیدم وطن نبود

آن خاک پر بها و گهر خیز و زر نگار زان آخوند بود و دگر مال من نبود

آن روز هر چه را که بدیدم عذاب بود جز خشم و مرگ و دشنه و دار و رسن نبود

آن سرزمین پاک و اهورایی و عزیز چیزی کم از عُمان و کویت و یمن نبود

گفتم:وطن کجاست؟که من بیوطن نی ام این سرزمین شاد که بیتُ الحزن نبود

سرشار از نشاط و سرور و توانگری جز باغ و غنچه و گل و سرو و چمن نبود

این، مهد میترا بُد و ماًوای زردهُشت جای یزید و شمر و عُبید و حسن نبود

آنجا همیشه بلبل سرمست، می سرود این سرزمین که مسکن زاغ و زغن نبود

ایران من کجا و نژاد عرب کجا؟ بیگانه پروری که بدینسان علن نبود

این سرزمین پاک اهورا بُد ای دریغ زین پیشتر که جایگه اهرمن نبود

ایران بهشت بود و گلستان و مرغزار جز لاله اش به دامن دشت و دمن نبود

ای خالق بزرگ، چنین سرنوشت شوم هرگز سزا و درخور ایران من نبود

دکتر ناصر انقطاع

ایرانی آذربایجانی

درودم به ایرانی آذری هماره پی پاس میهن جری

سپر کرده تن پیش تیر یلان سر و سینه را ساخته خنجری

نموده پیکار با عثمانیان به همراه پور صفی صفدری

زهی خیزش آذرآبادگان که فرسوده نیروی اسکندری

کند فخر بر نام ایران زمین ز ژرفای اندیشه نی سر سری

چو یاد آورد نام آذرگشسب فرستد به زرتشت صدها فری

بجوشد همی خون ایرانیت به رگهای سالار ایرانسری

چه دانی کزین خطه برخواستند هزاران نگارشگر دفتری

از او نام مشروطه شد سربلند چو از ابریشم حله ششتری

ز کوبیدن شاه ضحاک وش هم از کاوه آموخته رهبری

برون راند از خاک زرخیز خود تجاوزگران را به چالشگری

استاد ادیب برومند

ای وطن

ای وطن! قربان جنگلها و دشت باز تو زابل و تبریز و ساری و قم و شیراز تو

جنگل سر سبز گیلان. کوه اروند و سهند شهر زیبای سپاهان، مشهد و اهواز تو

بال و پرهای مرا بشکست دست روزگار لیک روح من بود پیوسته در پرواز تو

تن در این بیگانه جا دارم. ولیکن جان من چون پرستو سر کشد بر گِرد سروِ ناز تو

هیچ بیگانه نپرسد حال من در این دیار یاد باد آن ملت دریا دل و دمساز تو

گل در این کشور فراوان است، اما کی بود همچو آن گلهای شب بو و تُرنج و ناز تو

نیکرویان هر طرف در آمد و رفتند، لیک عاشقم بر بانوان خوشگل و تن ناز تو

راز خود با هر که گفتم، بر سر بازار گفت نیست یک تن چون صمیمی مردم همراز تو

چون بگرید ابر پاییزی در این ماتم سرا بشنوم با هوش جان، از ناودان آواز تو

ساز و آواز تربسازان نبُگشاید دلم خوش بُود آواز روح افزای چنگ و ساز تو

موسِقیِ جازشان باشد چنان دیوانگان ای خوشا بانگ سه گاه و دشتی و شهنازتو

نشنوم اشعار زیبا از زبان اَجنبی نیست اینجا کس چو مردان سخن پرداز تو

درد من را نیست درمان در دیار اَجنبی جز دَمِ عیساییِ خورشید پر اعجاز تو

تا تو اندر سینه داری گنجهای پر بها خصم خوشبختیِ تو هستند نفت و گاز تو

سینه ام تنگ است و دل تنگ است و دنیا نیز تنگ ای وطن قربان جنگلها و دشت باز تو

دکتر ناصر انقطاع

ایران زمین

در این خاک زر خیز ایران زمین                             نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و راد بود                          کزان کشور آزاد و آباد بود

بزرگی به مردی و فرهنگ بود                               گدائی در این بوم و بر ننگ بود

از آن روز دشمن به ما چیره گشت                            که ما را روان و خرد تیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد                              که نان آورش مرد بیگانه شد

بسوزد در آتش گرت جان و تن                        به از بندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگانی بندگیست                             دو سد بار مردن به از زندگیست

عشق آذربایجان

ز عشق آتش پرویزآنچنان تیز است که یک شراره سوزان سوار شبدیزاست

سوار باد آتش شود کجا محتاج دگر به نیش رکاب است و نوک مهمیزاست

ز عشق آذر آبادگانم آن آتش نهان به سینه و در هر نفس شرر ریزاست

چسان نسوزم وآتش به خشک وتر نزنم که در قلمرو زردشت حرف چنگیزاست

زبان سعدی وحافظ چه عیب داشت که اش بدل به ترک زبانی کردی این زبان هیزاست

رها کنش که زبان مغول و تاتار است زخاک خویش بتازان که فتنه انگیزاست

دچار کشمکش و سرد فتنه ای زین آب الی الا بد بتو این زبان کلاویز است

زاستخوان نیاکان پاک ما این خاک عجین شده است ومقدس ترازهمه چیزاست

صبا به مجلس خائن پرست تهران گوی پناه عارف تبریزی است و تبریزاست

شاعر ملی عصر مشروطه , عارف قزوینی

پارسی را پاس می‌داریم

ساربانا بار محمل بند سوى قلعه تاريخ‏
سوى كاجستان سبز چامه‏هاى پارسى‏
باز بگشا «نامه‏هاى پارسى»
ما همان چاووش خوانان خراسانيم‏
مِهترى را گر به كام شير باشد
باز بستانيم‏
«يا بزرگى بعد ازين يا مرگ روياروى»
اين سرود كهنه را با كاروان پيوسته می ‏خوانيم‏
عاشق آن سيستانى زاده عيّار صفّاريم
پارسى را پاس می ‏داريم.
ساربانا!
«بوى جوى موليان آيد همى»
«ياد يار مِهربان آيد همى»
خِنگ ما را سوى جيحون بر
«ريگ آمو و درشتيهاى» آن را
بوسه می ‏بخشيم‏
بوى جوى موليان را،
ياد يار مِهربان،
از نسيم گيوان روزهاى رفته می ‏آريم.
پارسى را پاس می ‏داريم.
ما چنان آواره يمگان‏
«قيمتى دُر درى را»
زير پاى گله خوكان نمی ‏ريزيم‏
پاسبانان نگهداريم‏
پارسى را پاس می ‏داريم‏
ساربانا!
پارسى ما را كهن عشق است.
«عشق او باز اندر آوردم به بند
كوشش بسيار نايد سودمند»
سالها را در «حصار ناى» پوسيديم‏
عاشق و شيداى گنج مادرى بوديم‏
با دراى «كاروان حلّه سوى سيستان» اينك،
پرنيانى را هوار خويش مى‏دانيم.
همصدا با بيهقى غمنامه مى‏خوانيم.
ما عجم را زنده مى‏سازيم با اين پارسى.
شعر را تابنده مى‏سازيم با اين پارسى.
لشكرى از ابرهاى آسمان آبى دوريم.
مثل باران روى گندمزارهاى واژه می ‏باريم.
پارسى را پاس مى‏داريم.
ساربانا! بانگ بر زن ـ
«كاى خداوندان مال، الاعتبار الاعتبار»
ما دل از هر اعتبار و جاه بركنديم‏
از دل غرناطه تا بنگاله اينك راهپيماييم‏
شهروند بلخ و غزنين و هرى ماييم ـ
عاشق مرو و نشابور و بخاراييم‏
خورجينِ ما زقند پارسى، لبريز است‏
شعر ما از شهدِ ناب پارسى يكسو شكر خيز است‏
ما كجا ساحل نشينان سَبكساريم؟
پارسى را پاس مى‏داريم.
ساربانا!
پارسى گوييم، تازى را بهل‏
«بشنو از نى چون حكايت می كند
«و زجدايى‏ها شكايت می ‏كند»
«كز نيستان تا مرا ببريده‏اند...».
آه، ياد آن نيستان مى‏كشد ما را
زنده مى‏سازد خيال روزهاى رفته از كف را
«ياد باد آن روزگاران ياد باد»
روزگار مستى خيام‏
نعره آن رند دُرد آشام‏
نعره آن رند را از جان هوا داريم‏
پارسى را پاس مى‏داريم.
از نسيم دوره گرد كوچه دلدار مى‏پرسم‏
«كاى نسيم كوى معشوق اين چه بوى خرم است»
از كجا مى‏خيزد اين باد سحرگاهى؟
از ديار عطرخيز سُغد و فرغانه؟
از «گلستان» يا «بهارستان»؟
از «حديقه» يا زطرف «بوستان» سعدى شيراز؟
راست گو بوى نسيم عطر افشان از كجاست؟
در هواى اين نسيم عطر افشان سخت بيماريم.
پارسى را پاس مى‏داريم.
ساربانا!
«ابر آزارى برآمد باد نوروزى وزيد»
بار محمل بند سوى باروى تاريخ.
«بس كه در جان حزين و جسم بيمارم تويى»
آن دليل راه پندارم تويى‏
«شب كه توفان جويى چشم ترم آمد به ياد»
در هجوم خوابهايم، گريه‏هايم با تو می گفتم:
ساربانا بار محمل بند؛
از ميان كوچه باغ سيستان بگذر؛
راه ابريشم به زير گامهاى استوار خويشتن طى كن‏
از كنار مرقد بودا ز شهر باميان بگذر
در خجند و كاشغر يك روز منزل كن‏
از ختن تا طالقان بگذر
كاروانيهاى بيداريم‏
پارسى را پاس می ‏داريم.
ساربانا!
«گرچه هندى در عذوبت شكّرست‏
طرز گفتار درى شيرينتر است»
كيست ميدانى كه اين دُرّ درى‏
آن كلام نغز تاجيك است‏
اين همان ديرينه قند پارسى است‏
نغمه سعدى، نواى رودكى است‏
ناله‏هاى جانگداز مولوى است‏
رو «عنب» خوان يا «اُزم»
اين همان «انگور» شهد آلوده در چرخُشت تاريخ است.
رو «حرير» و «پرنيان» گوى و «پرند»
اين همان ابريشم تابيده در انگشت تاريخ است‏
اين پرند و پرنيان را
وين حرير زرفشان را
از دل و از جان خريداريم‏
پارسی را پاس می داریم.

لطیف ناظمی (هم‌ميهن افغان)

آغاز

در اغاز نام خدایی نکوست که آغاز و انجام هرچیز اوست

دل مردم از مهر آباد کرد جهان را ز نیروی ان شاد کرد

خرد را به اورنگ سر جای داد ز گوش و ز دیده بر ان در گشاد

زبان امده گنج سر را کلید شود ارزش گنج از ان پدید

کنون آنچه در گنج انباشتم نهالی که در باغ دل کاشتم

نمایم تورا میوه و گوهرم بدانچه نهفته به تو بسپرم

بود کز بزرگی سخن پروران پذیرند از من سبک ارمغان

ببخشند بیچاره درویش را سبک مایه ی سست اندیش را

نباشد مرا جز به یزدان نیاز پژوهش کنم هم از او برگ و ساز

خدایا دهم کار و کردار نیک هم اندیشه ی نیک و گفتار نیک

خدایا چنان ساز کاین داستان شود گرم از آتش باستان

که یاد آرد این نامه ز ایران زمین ز آیین نیک و ره راستین

استاد ابراهیم پورداود

وطن

وطن در ره تو زمان میرود زمان سوی بخت جهان میرود

ز دل عشق پاکت چه سان میرود ؟ به شیر امدست ان به جان میرود

امین جان شکوهی

مرغ بوتيمار

گرامي ميهنم ، اي خاك ايران نماد هستي و مهد دليران

هزاران يادگار از روزگاران به يادت مانده از آموزگاران

هنوز آن برق چشم شهرياران بپيچد در دِل دشت و بيابان

هنوز آن گام سربازان جانباز خروش رادمردان سرافراز

به گوش آيد ز ابر و باد و باران ز تندرهاي قلب كوهساران

همي آيد به گوشم اين نداها توان بخشد به جانم اين صداها

گرامي ميهنم ، پاينده ماني هماره بر جهان تابنده ماني

تو دريايي ز فَر و دانش و داد برآيد خور از اين درياي آزاد

بپيمايد رهِ گردون به صد ناز ز مِهر او دَرد جان دو صد راز

بيفتد پرتواَش گرم و دل افروز فروغ مِهر ايران اينچنين پخش

شود ، از فَر هرمزد يگانه به هر سو مِهر جاويدان روانه

منم در ساحل و ماتم گرفته وجودم را سراسر غم گرفته

تو ايراني و دريايي پر از جوش منم آن مرغ بوتيمار خاموش

به چشمم نايد از مهرت دمي خواب كه مي ترسم ز دريا كم شود آب

كه آن فًر و شكوهت تيره گردد دو چشمانم از اين غم خيره گردد

مهين بانو ترکمان اسدي - ماهنامه فروهر ، شماره 320

وطنم کو ؟

در نکوهش جدا کردن افغانستان را از خاک ایران

هنگام بهار است عزیزان چمنم کو؟ یاران وطنم کو؟

من لاله ی آزادم دشت و دمنم کو؟ یاران وطنم کو؟

ای هم نفسان از من تا چند جدایید؟ اخر به کجایید؟

من قمری تنهایم سرو سمنم کو؟ یاران وطنم کو؟

خاک دگران را چه کنم؟ خانه ی من نیست کاشانه ی من نیست.

آن خاک که امیخته با جان و تنم کو ؟ یاران وطنم کو ؟

یک یار هم آواز در این شهر ندارم رو سوی که آرم ؟

خاک ئر جانانم مشک ختنم کو ؟ یاران وطنم کو؟

در باغ چو یاد آیدم از گلشن "کابل" آتش زندم گل

بستان پر از نسترن و یاسمنم کو؟ یاران وطنم کو؟

بس مانده ام از هموطن و از وطنم دور چشمم شده بی نور

ای قافله یوسف گل پیرهنم کو ؟ یاران وطنم کو ؟

سروده ای از اصف فکرت

ای ایران ای مرز پر گوهر

لوح سرود ملی ای ایران ای مرز پر گوهر

صفحه 1 2 3 4 5

پژوهش و گردآوری از ارشام پارسی , ایراندخت آریانا , آریا بهاری . برداشت کلی این جستار با ذکر نام و آدرس پایگاه آریارمن است

........................................................................................................................................

بازگشت به برگ نخست